Sneeuw

Dinsdag, 28 november

 

Gisteravond begon het te sneeuwen. Grote witte vlokken. Al snel veranderde de vlokken in dikke regendruppels en zagen we alles wat wit was geworden weer in zwart veranderen.

Misschien zijn morgen de scholen dicht vanwege de sneeuw, zei mijn jongste zoon hoopvol. Ik keek met een glimlach naar de regen. Ja, misschien, antwoordde ik.

Vanochtend werden we wakker met een dun laagje sneeuw. De weg was zwart. Een goed teken. De locale televisie had geen informatie over het sluiten van de scholen en ook de website had niets te vertellen.

     “Inladen, we gaan,” zeg ik na het ontbijt. Maar nog geen kilometer van huis realiseer ik dat het foute boel is. Het zwarte wegdek verandert in een vieze bruine drab en het wordt al gauw steeds witter. Ineens glijden mijn banden de verkeerde kant. Ik trap zo snel mogelijk op de rem om mijn snelheid aan te passen en ruk en trek aan mijn stuur om op de juiste weghelft terug te komen. Het wordt gevaarlijk op de weg en bedenk dat er iets niet klopt. Onder zulke slechte omstandigheden kan de school niet open zijn. Twee minuten later rijden we een lege parkeerplaats op. Er staat een groot bord bij de deur. “De school opent twee uur later”. Met een slakkengangetje van 10 kilometer per uur rijden we weer van de heuvel af naar huis. De kinderen blij, en ik ook als we weer veilig thuis zijn. Anderhalf uur later begint het serieus te sneeuwen. Ik krijg het vermoeden dat de scholen waarschijnlijk de hele dag gesloten zullen blijven en deze keer pak ik de telefoon. Ik vertrouw de informatie op het internet en de televisie niet meer. “Natuurlijk is er school,’ wordt me laconiek verteld. Wantrouwend kijk ik naar buiten. Alles is wit. Een prachtig gezicht. Maar durf ik nog een keer de elementen te trotseren en de heuvel op te gaan? Ik denk het niet. Snel pak ik nog een keer de telefoon en bel mijn man op zijn werk. “Kom je de kinderen halen? Jij hebt een vierwiel aangedreven auto.”  Hij komt zo snel mogelijk en brengt de kinderen weg.

     “Ik was te laat vanmorgen. Papa moest zo langzaam rijden,” zegt mijn oudste zoon als ik hem ophaal na school. “Dit was de derde keer dit trimester. Nog één keer en ik moet tijdens de pauze in de klas blijven. Dat is toch niet eerlijk?”

Ik bijt op mijn lip en probeer mijn ergernis te onderdrukken. Ik geef hem groot gelijk. Het valt ook niet mee om het goed te doen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: