3 december Ongeluk met lampjes

Zondag, 3 december

 

Ieder jaar wordt het kerstseizoen in de County geopend met diverse traditionele activiteiten waaronder het verlichten van de kerstboom voor het gemeentehuis, de parade van alle verlichte ambulances, politieauto’s, brandweerwagens en andere voertuigen die worden gebruikt bij een ongeval, de koekjesverkoop in de Lutherse kerk en de verkoop van handgemaakte artikelen op de school. Nu de kinderen wat ouder zijn willen ze niet meer mee. Ze vinden het saai. Dus gisteravond zat ik vlak voor sluitingstijd in de winkel aan een kopje koffie in plaats van me klaar te maken voor een half uurtje kleumen in de kou in afwachting van de parade, met een gratis kop hete chocolademelk in mijn hand, luid meezingende met de kerstliederen onder leiding van de muziekjuf van de school.

     Ineens vliegt de deur open en een vrouw met een wilde blik in haar ogen stormt naar binnen. “Er is iets verderop een vreselijk ongeluk gebeurd. Twee auto’s zijn frontaal tegen elkaar aangereden.”

Ik sta meteen op en geef haar de telefoon. De vrouw belt 911 en vijf minuten later horen we de eerste sirenes. Een politiewagen vliegt voorbij, al snel gevolgd door een tweede. Daarna volgen er al gauw meer sirenes met knipperende lampen. We zien twee ambulances voorbij vliegen die meteen gevolgd worden door een auto van de reddingsploeg. Een slecht teken. En niet veel later volgen er twee brandweerwagens. Binnen een mum van tijd staat er een rij wachtende auto’s voor de deur. De weg is geblokkeerd.

Mijn oudste zoon komt even informeren wat er aan de hand is en ik vertel hem van het ongeluk.

     “Ik ga even kijken,” zegt hij.

     “Niemand in de weg lopen hoor,” roep ik hem achterna. “En uitkijken!”

Hij pakt zijn fiets en is al gauw verdwenen. Ik loop naar buiten, naar de kant van weg, en zie in de verte een zee van knipperende rode, witte en oranje lampen. Als er maar niemand is overleden, denk ik.

     Niet veel later komt mijn zoon weer terug.

     “Ik kon niets zien,” zegt hij. “Maar mam, wat ik zo vreemd vond. Alle wagens waren versierd met kerstlampjes en een man verkleed als Kerstman stond het verkeer te regelen. Ik kijk op mijn horloge en meteen dringt het tot me door. Het is zeven uur en er is vanavond geen vrolijke parade met lampjes door het dorp. In plaats daarvan is iedereen opgeroepen, terwijl ze net klaar waren met het versieren van al hun wagens, om hun hulp aan te bieden en om mensen te redden. Ik huiver in de vrieskou en vol bewondering voor alle mensen die zich keer op keer weer inzetten om anderen te helpen loop ik weer terug naar de winkel. Ze moeten op elk moment van de dag en de nacht klaar staan, zelfs als ze hadden gedacht iets te gaan doen dat heel wat leuker was.

 

Vanochtend in de winkel was het ongeluk het onderwerp van gesprek en iedereen wilde weten of we wat meer informatie hadden. Maar eerlijk gezegd wisten we niet veel meer. Om zeven uur ’s avonds sluit de winkel en het enige dat we konden vertellen was dat het verkeer rond negen uur nog steeds werd opgehouden.

     “Dan moeten er wel doden zijn geweest,” speculeert de één.

     “Ik hoorde dat er alleen maar licht gewonden waren,” zegt de ander.

     “En ik hoorde dat meneer Olson bij het ongeluk betrokken was. Je weet toch wel wie dat is….”

     ‘Ja, was dat niet de vader van de jongen die vorig jaar een ongeluk veroorzaakte?”

     “Nee, er waren geen doden,” horen we even later. “Alle betrokkene zijn ter plaatse geholpen. Er hoefde zelfs niemand naar het ziekenhuis.

     “Dat vind ik moeilijk te geloven,” zeg ik. “Waarom duurde het dan zo vreselijk lang voordat alles was opgeruimd?”

Totdat de volgende klant binnen komt en wat licht in de situatie schept.

     ‘Ik zag op de televisie dat er gisteravond hier iets verderop een auto door een trein is aangereden,” zegt hij.

     ‘Wat?” roepen mijn man en ik verbaasd. “Dat klopt niet, hoor. Er waren alleen maar twee auto’s tegen elkaar gebotst. We weten niets van een trein.” We kijken elkaar even vragend aan. Het was ons wel opgevallen dat de treinen gisteravond heel hard toeterden. Zou er dan toch meer aan de hand zijn?

     Uiteindelijk komt Cindy, onze werkneemster, in de winkel. Ze is vrijwilligster voor de plaatselijke brandweer en weet altijd precies wat er in onze kleine gemeenschap gebeurd.

     “Er waren twee ongelukken,” zegt ze. ‘Eerst die botsing en kort daarna zat iemand achter zijn stuur te slapen. Ineens zag hij dat hij moest stoppen voor het ongeluk, week uit, raakte de macht over zijn stuur kwijt en belande met zijn auto op de rails. Gelukkig was hij niet gewond, maar hij kreeg zijn auto niet van de rails en twee minuten later kwam er een trein. Er is tot ’s avonds laat gewerkt om de puinhopen op te ruimen.”

Als enige winkel in het dorp is het belangrijk dat we de juiste informatie hebben en meestal duurt het niet lang. We waren nog geen uur open en we waren weer volledig op de hoogte.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: